Oprecht

bloesem

Centrale vraag bij een afscheid is: wie was deze geliefde persoon die we moeten missen? Daar sta ik samen met de nabestaanden uitgebreid bij stil. Al pratend zoeken we samen naar een symbool en een thema; de rode draad die door het leven van de overledene loopt. Iets wat hem of haar typeert.

Een paar voorbeelden:

Jan was een man die altijd heel veel energie stak in zijn tuin. De natuur was zijn passie. Maar zijn grootste trots was wel zijn rotstuin. Overal vandaan nam hij rotsplantjes mee en stekte deze. Naar wie er maar naar wilde luisteren, vertelde hij er vol passie over.
Toen ik met de dochter in gesprek was over het leven van haar vader kwamen we tot de ontdekking dat het rotsplantje kenmerken had die met het karakter en de levenswijze van Jan overeenkwamen: een rotsplant is geen uitbundige bloeier, maar wel stevig en sterk. Jan was altijd een sterke man die niet voorop ging, maar er wel voor je was. Een rotsplant heeft niet heel veel aandacht en voeding nodig om te groeien. Jan was een gelukkig man als hij in alle rust in de natuur kon vertoeven.
Het persoonlijk symbool werd een rotsplantje.
Tijdens de uitvaart stond in de aula een grote pot met rotsplantjes uit Jans tuin. En op het einde van de dienst kregen alle aanwezigen een rotsplantje mee naar huis om thuis te laten groeien, als herinnering en eerbetoon aan Jan.

Bij de afscheidsdienst van Kees, fervent sportvisser, stond een dobber symbool. Bij de kist stond de vishengel die hij zo veel uren had vastgehouden. Naar de dobber had Kees uren in stilte gekeken. Als er iets aan de hand was, gaf de dobber wel een teken. Kees had in zijn leven vaak beet: een lieve vrouw, drie prachtige dochters, goede schoonzoons en vier schattige kleindochters. Toch keek hij niet altijd even goed naar de dobber van zijn gevoel. Hij was soms erg eigenwijs – dan was de vangst mager. Toch heeft Kees de nodige mooie en soms vette vissen gevangen. En soms had hij aan het leven zelf een zware dobber. Zeker toen hij ziek werd, en de dobber uiteindelijk onder water trok. Maar uiteindelijk komt die dobber weer boven en blijft dan drijven; de liefde gaat immers over de dood heen.